Prezentacja odrestaurowanego Salonu Kafelkowego w Pałacu Pakoszów

Małe pomieszczenie w osobno wybudowanej  części budynku, będącego poszerzeniem Pałacu Pakoszów.  Górna kondygnacja włożona  jest  w całości  ok. tysiącem  sztuk tzw.  płytek z Delft, jedynymi  w swoim rodzaju i wykonaniu na terenie  Dolnego Śląska. Pałac stanowi ważny zabytkowy kompleks Kotliny Jeleniogórskiej.

Wyłożenie reprezentacyjnych budynków mieszkalnych holenderskimi kaflami było dość powszechne  w XVII i XVIII w. w wysokich sferach mieszczańskich i szlacheckich. Na obszarze Polski wybitnymi przykładami, które zachowały się,   są  Pałac Nieborów, Dwór Artusa w Gdańsku, klatki schodowe w Pałacu Potockich w Krzeszowicach. Godnym uwagi jest tzw. pokój Beyersdorfów, pokój  wyłożony kaflami z Delft, który obecnie można obejrzeć   w Muzeum Miejskim Wrocławia. Początkowo mieścił się on  w domu mieszczańskim z XVII w. przy Placu Solnym we Wrocławiu. Już pod koniec XIX wieku dostrzeżono zabytkowy charakter kafli i  pokój udostępniono  szerokiej publiczności  do zwiedzania.  Na Dolnym Śląsku takim przykładem jest również salonik kaflowy w barokowym dworku  w Pakoszowie koło Jeleniej Góry. Pakoszów, manufaktura zajmująca się bieleniem lnu z okresu przedindustrialnego, leży   12 km od Jeleniej Góry. Kompleks budynków był  w XVIII wieku kombinacją manufaktury i pomieszczeń reprezentacyjnych. Interesujące i niezwykłe pomieszanie funkcji w okresie baroku. Oprócz tzw. saloniku kaflowego należy wymienić jeszcze wspaniałą częściowo zrekonstruowaną salę barokową znajdującą się w głównym budynku. Wybudowany pod koniec XVIII w. budynek w formie domu wieżowego ( Turmhaus)  na północ od głównego założenia  jest interesującym przykładem  świeckiego wykorzystania budownictwa  i architektury wnętrz.  Ściany głównego pomieszczenia w górnej kondygnacji są wyłożone ok. tysiącem płytek z Delft z I połowy XVIII w.  Zainteresowanie może budzić fakt, że pochodzenie płytek, ich przedział czasowy jak również motywy i materiały są takie same jak w przypadku   pokoju  Beyersdorfów. Możliwe jest zatem wspólne źródło nabycia kafli. Płytki, ręcznie malowane, bez zastosowania szablonów, przedstawiają motywy biblijne oraz  sceny rodzajowe osiemnastowiecznej Holandii. Wszystkie cztery ściany głównego pomieszczenia są w większości pokryte tą ceramiką. Zachowały się kolejne istotne detale wyposażenia:  ścienna boazeria kasetonowa oraz wszystkie drzwi  w 80% z zabytkowymi okuciami. Zachował się również element przykuwający wzrok – otwarty kominek zdobiony rokokowymi ornamentami, który  jest w bardzo dobrym stanie i  spełnia swoje funkcje. W małym sąsiednim pomieszczeniu znajduje się całkowicie zachowane zabytkowe urządzenie sanitarne z XVIII w. Struktura barokowej oprawy sufitowej w pomieszczeniu z kaflami jest w dobrym stanie. Malarstwo plafonowe w znacznym stopniu na nieszczęście uległo zniszczeniu, tylko pojedyncze fragmenty zachowały się i mogą  umożliwić rekonstrukcję.